Como bo curioso acercome a observar esa demostracion de espiritu patriotico e irmandade irlandesa-americana.
Nunca vin tanta xente xunta. Estou seguro. Centos de miles de persoas ateigan a rua. Case todo o mundo ataviado con algunha prenda de cor verde, simbolo de Irlanda.
O desfile consiste nun continuo e inacabable paso de politicos, militares, bandas de musica, majorettes, ... ata uns tunos! So faltaba a banda de gaitas de Ourense, que vai ti a saber, igual andaba por ali.
Eu acordome de George Brassens:
"la musica militar nunca me hizo levantar"
Pois iso, que despois de 40 minutos de exaltacion irlandesa no corazon da Gran Maza decidin ir a Hunter.
Manha tenho a exposicion do meu traballo sobre Arthur Miller e a literatura xudeo-americana.
Esta noite sairei a dar unha volta en honor a S. Patricio.
No hay comentarios:
Publicar un comentario