25/03/09

Tardei en durmir. A miña cabeza en ebullición. Necesitarei bastante tempo para poñer en orden todas as ideas que florecen nestes meses. Coma sempre, centos de plans pelexan por ser levados a cabo.
O sol brilla alto. Recollo as maletas. Despídome de quen foi a miña familia aquí.
Collo o avión a Filadelfia. Bordea Manhattan polo norte. Podo observar a cidade en perpendicular. Parece unha fábula ao lado do mar. Unha construcción imposible. A moderna babel que quixera erguérse ata o ceo.
So long Manhattan.
Estou en Filadelfia. Mañá chego a casa.
Final da viaxe.
Mañá cumpro 34 anos.
Toda unha vida para envolverme nela me agarda.



New York you´re perfect, please, just don´t change a thing.

24/03/09

Saio a almorzar con Ruth. Vamos a comer cupcakes. Os cupcakes son uns doces coma madalenas, recubertos de crema. Camiñamos ata unha pastelería preto de Union Square. É de madeira decorada con xoguetes antigos, con divertidas mesas a modo de pupitres, con estanterías cheas de contos para nenos.


Despóis dun café e un cupcake de vainilla fago as últimas compras e volto a casa. Ás 3 ven Joselito a recollerme.
Ceo na casa con eles, Rosi e coas nenas, celebramos o meu cumpre.


Ás 8 decido sair a despedirme de Manhattan. Atópome con Bill Murray. Camiño sen rumbo. A cidade que agora tan ben coñezo semella desvaecerse a cada paso.
Volvo a casa. O metro sae á superficie nas 3 últimas paradas. Manhattan na distancia, parece despedirse de min. Parece susurrarme: ata pronto.

23/03/09

Novo día de sol e frío.
Camiño todo o día, compro regalos, as típicas camisetas de I Love NY,... síntome coma unha pantasma.

Volvo a casa recollo a Ruth e nos diriximos a EMI, onde traballa Declan.
EMI está en Chelsea, as oficinas cubren toda unha pranta dunha antiga praza de abastos reconvertida en centro comercial con oficinas nos pisos superiores. A reconversión está moi ben coidada, mantendo a estructura orixinal da praza.
No inmenso hall de entrada un Steinway precioso. O resto, unha estructura diáfana, con despachos para os directivos, onde teñen pianos e baterías, enormes equipos de música, salas de escoita,...



Despóis dun paseo guiado polas instalacións voltamos a casa. Paramos no "Please don´t tell", unha hamburguesería con videoconsolas dos 80. Nun lado hai unha cabina de teléfonos, entras, chamas, e se tes sorte, te deixan entrar a unha cocktelería escondida, semi clandestina.
Un bó fin do día.
Manhá será un novo día de despedidas.

22/03/09

Xa e día no East Village.
Decido camiñar por última vez polo Village e polo Soho. De camiño, cruzo Washington Square, onde me sento a escoitar a un quinteto de swing, tocando no parque, baixo un precioso sol de primavera.


Swing en WS

A xente necesita luz e sol. Todo o mundo está na rúa. É un deses días onde todo o mundo parece máis vivo e máis contento.
Pasei todo o día perdido pola cidade.
Sentome a escribir estas liñas. Estoume forzando porque non teño demasiadas gañas de escribir sobre estes últimos días.



Cóstame traballo sintetizar e expresar o que sinto.
É moi posible que a última actualización a faga xa na casa (é verdade, estouna facendo na casa).
Preto de vós.
Lonxe de aquí.

21/03/09

Érgome tarde. Paseo polo barrio. Fai sol e frío.
Como pizza.
Á tarde quedo con Javier e Elvira. Xa me despoido deles.
Ceamos nun estupendo restaurante no East Village unhas hamburguesas deliciosas.
As despedidas sempre son tristes.



Moitas gracias Elvira.
Un bico moi grande. Espero verte pronto.

20/03/09

Último día de clase. Neva. Non cualla pero neva. O tempo está tolo nesta cidade. Iamos ir de excursión a Battery Park pero tal e como está o tempo decidimos quedar e falar. Todo o mundo promete escribir. Todo o mundo sabe que non o fará.

Despóis de comer fun ao Museo de historia Natural. Non entrei, unha vez na porta, con Central Park diante, sentín unhas gañas enormes de camiñar.
Xa non neva. Séntome nun banco a fumar un cigarro e observar. O ceo gris. O verde comeza a aparecer nun Central Park que para min sempre estará cuberto de branco.


O Belbedere, en Central Park

Semanas atrás coñecín a unha rapaza en Nacotheque. Chamoume para sair hoxe con ela, así que quedamos á tarde, e pasei a buscala polo seu traballo, que está moi preto de Grand Central e o edificio Chrysler. Puiden admirar de novo esta incrible estación inacabable.
Levoume ao instituto Cervantes, que resultou ser un pequeno paraíso, cun fermoso xardín interior.
Dirixímonos a unha exposición de arte no East Village. Era a inauguración, así que poderíamos comer e beber gratis.
Cando chegamos, aqueloparecía un centro de acollida ao xoven español.
A galería non era moi grande. Os cadros non me gustaban moito. Un DJ lanzaba ritmos "funk-house", e as cervexas estaban ben.
Camiñando a coller unha, alguén me golpea no hombro:
-Ti non es o cantante de nadadora?
- Sí - respondo con cara de incrédulo.
- Coñezote por dous lados, son amigo de...
Joder! Total que nos poñemos a falar, a cousa se anima e a inauguración vaise convertendo nunha pequena festa.


A galería

De súpeto caio na conta: un dos que expón é Nano, de Vigo. Acércome a él:
- Nano acórdaste de min?
- Soame a túa cara.
- Son Gonzalo, o cantante de nadadora.
- Coño tío!
O resto é historia e noite.
Rematamos nunha discoteca en Greenpoint, en Brooklyn.

19/03/09

Estou un pouco resfriado. Quedo toda a manha na casa. Aproveito para facer a maleta. Unha cousa menos para os ultimos dias.
A tarde, ainda que me doe a cabeza, decido ir ata o PS1, un espacio adicado a arte visual dependente do MOMA.


PS1

Esta en Queens, moi preto do rio e erixese nunha antiga escola. Encantame o espacio en si: enormes aulas reconvertidas en espacios de arte, muros de formigon no exterior para exposicions ao aire libre,... Moi boa idea.
As obras son case todas de caracter visual, proxeccions e videos, moi experimentais e conceptuais.


O Queensboro Bridge

Ainda que me doe a cabeza, decido exprimir un pouco mais o dia. Baixo ata Bleecker St. con Bowery buscando o CBGB. Onde estaba o CBGB agora hai unha tenda de antiguidades e ao lado unha tenda de fotos de rock moi conhecida, chamada Morrison Hotel. Umm, unha tenda de antiguedades e outra de fotos dos dinosaurios do rock. Sera un mensaxe divino?


Aqui estaba o CBGB. Agora so hai fotos de vellos e mortos.

Paseei ata casa a traves da 1 Avda e da A Av.
Observo con coidado todo ao meu arredor. Ainda que pasei mil veces por aqui sempre me parece distinto.
E como se quixiera grabar na memoria cada unha destas ruas.
Meus ollos como camaras.
Cada paso como se fora o ultimo.