NY quérote, pero acabas comigo

México D.F. (I)

2011-05-17T18:06:00.000-07:00

14/5/2011
A forma máis sinxela e directa de definir esta cidade asó podo atopala a través dunha expresión que se utiliza no Grove cando se quere transmitir unha sensación de fascinanción, de convencemento absoluto de que algo é sublime, e que a min sempre me gusta lembrala na boca de Rafael Besada: "meu, esto é auténtico".
Pois ben, o D.F. é auténtico.
Pero comecemos polo principio.
Tiven que facer unha espera de 4 horas no aeorporto de Lima antres de poder facturar. Rematei a miña última reunión ás 17:30 e cheguei ao aeroporto a eso das 18:00 pero non puiden facturar ata as 22:00.
unha vez facturado, o vóo levaba retraso, pero viva a clase "businness" e as salas VIP onde sirven alcool e podes fumar. Aí me quedei ata que nos chamron para o embarque.
Durmin fatal, pero puiden durmir, eso me permitiu ter forzas para enfrentarme ao meu primeiro diía no DF.
Cando comezou a manobra de aterraxe quedei sorprendido da inmensa nube de polución que cubre a cidade. En teoría debíamos estar moi preto dos edificios, deberíase poder ver algo, pero só se distinguía ao manto amarelo-cincento do "smog".
Tiven que agardar case que unha hora a que saira a equipaxe. Desde a cinta víase como pasaban os cans por riba das maletas. FInalmente saiu a maleta e puiden sair.
Recolleume o equipo de seguridad de Telefónica, tal cual nas pelis: Jeep con luas tintadas, dous guardaespaldas armados. Y olé!
A medida que nos adentrabamos na cidade eu observaba a un lado e a outro, o DF, infinito e imposible se abria ante min de forma poderosa.
O de seguridade rompeu o silencio para explicarme que estabamos a travesando o Bosque de Chapultepec, centenario pulmón da cidade onde se atopan os principais museos, o auditorio nacional,...
Relativamente preto está o meu hotel, situado no moderno barrio de Santa Fe, unha zona de luxo asentada sobre o que un día foi un basureiro. Metáfora certeira da cidade mexica.
Unha vez no hotel, ducha, mochila e saindo que hai moito que ver e pouco tempo.
Aconselláronme coller o bus turístico á porta do Auditorio Nacional, así que alá me fin. Como vos dixera, o Auditorio NAcional se atopa no centro do bosque de Chapultepec (650 Hectáreas), e unha vez alí non opuiden resistir a tentación de percorrer o bosque.
Aos lados dos camiños máis importantes do bosque se agolpan centos de postos dnos que venden caretas de loita libre, fruta, refrescos,.. e auga "electropura", así, como odisco de Yo la Tengo (obviamente comprei unha).
Era xa a unha (pasei unha longa e prácida hora) cando subin ao turibus. Por uns 8 euros fai un percorrido de 3 horas arredor do centro do DF, podes subir e baixar as veces que queiras no día, o que me veu xenial para poder facer un trazado seguro na cidade, baixar e explorar cada rúa.
Atravesamos o barrio da Condesa unha mistura mexicana do Soho e Malasaña (se eso é posible), o Paseo de la Reforma, o Ángel de la Independencia,... e así ata chegar ao Zócalo, a praza principal.
Literalmente a cidade ferve. A xente ateiga as rúas, milleiros de persoas de aqui para alá.
Decidin percorrer o centro bullicioso a través das rúas interminables.
O DF non remata nunca.
Visitei o Templo Mayor, á beira do Zócalo asentamento do Imperio Mexica derrubado por Cortés despóis da conquista da cidade. Puiden comprobar o que foi a xenialidade primitiva do que foi a grande pirámide azteca que dominou a cidade ata 1520.
Parei a comer nun típico lugar de comidas mexicano, parei onde vin a máis mexicanos menos turistas: guacamole, quesadillas e tacos.
Co bandullo ben cheo seguin camiño polo centro ata que as forzas dixeron basta. Subin de novo ao turibus, que me levaria ata o punto de partida atravesando unha cidade onde xa caia a noite.
Taxi e ao hotel.
Durme.
Durme.

Lima

2011-05-13T20:42:00.000-07:00

Lima se extende caótica e inabarcable desde o suave fin do océano ata as desoladas ladeiras da montaña. Para min, pobre europeo falto de misterio, a vida en Lima se desenvolve sen sentido: caótica e desmesurada, movida polo azar. Mais aquí saben a onde se dirixen, o sol lles pertence e nin ti nin eu poderemos facer nada porque eso cambie.
En Lima vin a lua devalar cara abaixo, vin edificios parar de crecer que semellaban dicir: "siempre hay tiempo para crecer, no se preocupe señor".
Lima é un deserto. Aquí non chove. Aquí o sol cúbrese de pó.
Vin a Lima rica e altiva de pisco, cebiche e lomo saltado. E vin a Lima que só ten orgullo e polo á parrilla para levarse á boca.
O Pacífico ruxiu ao meu lado suave e tranquilo, e me pregunto se o carácter deste pobo non estará marcado pola serenidade deste océano.
A xente ten a amabilidade tallada nas mans e dozura bordeando cada palabra. Certamente me sinto un bárbaro: eu que tanto teño, eu que tanto anhelo. Eu que nunca estou contento. Debe ser polo sol que nunca me pertenceu nin a min nin ao meu pobo.
Nunca observara o vestixio do colonialismo tan preto: a "Plaza de Armas", a praza principal de Lima é un maravilloso e grotesco exemplo de alguén que pensou que Sevilla e Lima non estaban tan lonxe. Pero a terra sempre impón o seu carácter e te sintes maravillado da loucura dos homes.
O arrecendo do océano se filtra por todos lados. Incluso cruza imparable a través das paredes do meu hotel.
Deixo o país co ánimo de que a próxima vez que volva me apartarei de Lima para buscar a profundidade salvaxe da selva peruana.
Eu quero subir un barco a unha montaña.
Eu tamén quero conquistar o inútil.

25/03/09

2009-03-30T05:50:00.000-07:00

Tardei en durmir. A miña cabeza en ebullición. Necesitarei bastante tempo para poñer en orden todas as ideas que florecen nestes meses. Coma sempre, centos de plans pelexan por ser levados a cabo.
O sol brilla alto. Recollo as maletas. Despídome de quen foi a miña familia aquí.
Collo o avión a Filadelfia. Bordea Manhattan polo norte. Podo observar a cidade en perpendicular. Parece unha fábula ao lado do mar. Unha construcción imposible. A moderna babel que quixera erguérse ata o ceo.
So long Manhattan.
Estou en Filadelfia. Mañá chego a casa.
Final da viaxe.
Mañá cumpro 34 anos.
Toda unha vida para envolverme nela me agarda.

New York you´re perfect, please, just don´t change a thing.

24/03/09

2009-03-30T05:33:00.000-07:00

Saio a almorzar con Ruth. Vamos a comer cupcakes. Os cupcakes son uns doces coma madalenas, recubertos de crema. Camiñamos ata unha pastelería preto de Union Square. É de madeira decorada con xoguetes antigos, con divertidas mesas a modo de pupitres, con estanterías cheas de contos para nenos.

Despóis dun café e un cupcake de vainilla fago as últimas compras e volto a casa. Ás 3 ven Joselito a recollerme.
Ceo na casa con eles, Rosi e coas nenas, celebramos o meu cumpre.

Ás 8 decido sair a despedirme de Manhattan. Atópome con Bill Murray. Camiño sen rumbo. A cidade que agora tan ben coñezo semella desvaecerse a cada paso.
Volvo a casa. O metro sae á superficie nas 3 últimas paradas. Manhattan na distancia, parece despedirse de min. Parece susurrarme: ata pronto.

23/03/09

2009-03-30T05:20:00.000-07:00

Novo día de sol e frío.
Camiño todo o día, compro regalos, as típicas camisetas de I Love NY,... síntome coma unha pantasma.

Volvo a casa recollo a Ruth e nos diriximos a EMI, onde traballa Declan.
EMI está en Chelsea, as oficinas cubren toda unha pranta dunha antiga praza de abastos reconvertida en centro comercial con oficinas nos pisos superiores. A reconversión está moi ben coidada, mantendo a estructura orixinal da praza.
No inmenso hall de entrada un Steinway precioso. O resto, unha estructura diáfana, con despachos para os directivos, onde teñen pianos e baterías, enormes equipos de música, salas de escoita,...

Despóis dun paseo guiado polas instalacións voltamos a casa. Paramos no "Please don´t tell", unha hamburguesería con videoconsolas dos 80. Nun lado hai unha cabina de teléfonos, entras, chamas, e se tes sorte, te deixan entrar a unha cocktelería escondida, semi clandestina.
Un bó fin do día.
Manhá será un novo día de despedidas.

22/03/09

2009-03-30T02:08:00.000-07:00

Xa e día no East Village.
Decido camiñar por última vez polo Village e polo Soho. De camiño, cruzo Washington Square, onde me sento a escoitar a un quinteto de swing, tocando no parque, baixo un precioso sol de primavera.

Swing en WS

A xente necesita luz e sol. Todo o mundo está na rúa. É un deses días onde todo o mundo parece máis vivo e máis contento.
Pasei todo o día perdido pola cidade.
Sentome a escribir estas liñas. Estoume forzando porque non teño demasiadas gañas de escribir sobre estes últimos días.

Cóstame traballo sintetizar e expresar o que sinto.
É moi posible que a última actualización a faga xa na casa (é verdade, estouna facendo na casa).
Preto de vós.
Lonxe de aquí.

21/03/09

2009-03-30T02:05:00.001-07:00

Érgome tarde. Paseo polo barrio. Fai sol e frío.
Como pizza.
Á tarde quedo con Javier e Elvira. Xa me despoido deles.
Ceamos nun estupendo restaurante no East Village unhas hamburguesas deliciosas.
As despedidas sempre son tristes.

Moitas gracias Elvira.
Un bico moi grande. Espero verte pronto.

20/03/09

2009-03-30T01:48:00.000-07:00

Último día de clase. Neva. Non cualla pero neva. O tempo está tolo nesta cidade. Iamos ir de excursión a Battery Park pero tal e como está o tempo decidimos quedar e falar. Todo o mundo promete escribir. Todo o mundo sabe que non o fará.

Despóis de comer fun ao Museo de historia Natural. Non entrei, unha vez na porta, con Central Park diante, sentín unhas gañas enormes de camiñar.
Xa non neva. Séntome nun banco a fumar un cigarro e observar. O ceo gris. O verde comeza a aparecer nun Central Park que para min sempre estará cuberto de branco.

O Belbedere, en Central Park

Semanas atrás coñecín a unha rapaza en Nacotheque. Chamoume para sair hoxe con ela, así que quedamos á tarde, e pasei a buscala polo seu traballo, que está moi preto de Grand Central e o edificio Chrysler. Puiden admirar de novo esta incrible estación inacabable.
Levoume ao instituto Cervantes, que resultou ser un pequeno paraíso, cun fermoso xardín interior.
Dirixímonos a unha exposición de arte no East Village. Era a inauguración, así que poderíamos comer e beber gratis.
Cando chegamos, aqueloparecía un centro de acollida ao xoven español.
A galería non era moi grande. Os cadros non me gustaban moito. Un DJ lanzaba ritmos "funk-house", e as cervexas estaban ben.
Camiñando a coller unha, alguén me golpea no hombro:
-Ti non es o cantante de nadadora?
- Sí - respondo con cara de incrédulo.
- Coñezote por dous lados, son amigo de...
Joder! Total que nos poñemos a falar, a cousa se anima e a inauguración vaise convertendo nunha pequena festa.

A galería

De súpeto caio na conta: un dos que expón é Nano, de Vigo. Acércome a él:
- Nano acórdaste de min?
- Soame a túa cara.
- Son Gonzalo, o cantante de nadadora.
- Coño tío!
O resto é historia e noite.
Rematamos nunha discoteca en Greenpoint, en Brooklyn.

19/03/09

2009-03-20T09:23:00.000-07:00

Estou un pouco resfriado. Quedo toda a manha na casa. Aproveito para facer a maleta. Unha cousa menos para os ultimos dias.
A tarde, ainda que me doe a cabeza, decido ir ata o PS1, un espacio adicado a arte visual dependente do MOMA.

PS1

Esta en Queens, moi preto do rio e erixese nunha antiga escola. Encantame o espacio en si: enormes aulas reconvertidas en espacios de arte, muros de formigon no exterior para exposicions ao aire libre,... Moi boa idea.
As obras son case todas de caracter visual, proxeccions e videos, moi experimentais e conceptuais.

O Queensboro Bridge

Ainda que me doe a cabeza, decido exprimir un pouco mais o dia. Baixo ata Bleecker St. con Bowery buscando o CBGB. Onde estaba o CBGB agora hai unha tenda de antiguidades e ao lado unha tenda de fotos de rock moi conhecida, chamada Morrison Hotel. Umm, unha tenda de antiguedades e outra de fotos dos dinosaurios do rock. Sera un mensaxe divino?

Aqui estaba o CBGB. Agora so hai fotos de vellos e mortos.

Paseei ata casa a traves da 1 Avda e da A Av.
Observo con coidado todo ao meu arredor. Ainda que pasei mil veces por aqui sempre me parece distinto.
E como se quixiera grabar na memoria cada unha destas ruas.
Meus ollos como camaras.
Cada paso como se fora o ultimo.

18/03/09

2009-03-19T14:58:00.000-07:00

Penultimo dia de clase. Xa me despido dalguns dos meus companheiros. Por primeira vez sinto a premura da volta
Como cos meus companheiros, acompanho a Federica ao rodaxe de non sei que peli na rua.

Os meus companheiros

Fai sol, e calor. Parece que chegou a primavera.
As ruas estan ateigadas de xente.
Sen dubida a cidade desperta co bo tempo.

A rodaxe

Eu boto un pouco de menos a intimidade que me brindaba o frio.
Nas ruas semibaleiras sentia a cidade mais minha.

17/03/09

2009-03-17T17:59:00.000-07:00

Hoxe e San Patricio. Como ben sabedes e o patron dos irlandeses, e debido ao importantisimo legado socio-cultural que estes tenhen na cidade de NY organizan un desfile que paraliza toda a 5 Avda.
Como bo curioso acercome a observar esa demostracion de espiritu patriotico e irmandade irlandesa-americana.

Nunca vin tanta xente xunta. Estou seguro. Centos de miles de persoas ateigan a rua. Case todo o mundo ataviado con algunha prenda de cor verde, simbolo de Irlanda.
O desfile consiste nun continuo e inacabable paso de politicos, militares, bandas de musica, majorettes, ... ata uns tunos! So faltaba a banda de gaitas de Ourense, que vai ti a saber, igual andaba por ali.
Eu acordome de George Brassens:
"la musica militar nunca me hizo levantar"

Pois iso, que despois de 40 minutos de exaltacion irlandesa no corazon da Gran Maza decidin ir a Hunter.
Manha tenho a exposicion do meu traballo sobre Arthur Miller e a literatura xudeo-americana.
Esta noite sairei a dar unha volta en honor a S. Patricio.

16/06/09

2009-03-17T17:33:00.001-07:00

Felicidades Amu!!! Mil bicos.

A medida que caminhaba cara ali comcecei a darme conta. Xa estivera. O concerto no loft clandestino. Agora o sei, chamase Death by Audio. Esta rexentado pola xente de A Place to Bury Strangers, e ademais descubrin que estan especiualizados en pedais de ruido. E dicir, se ve que no galpon tenhen un pequeno taller para facer os pedais. Pensei que tinhan unha tenda e que poderia probar os pedais e cheguei cedo. Equivoqueime, tan so e o galpon que xa vos contara. Punk underground.

Death by Audio.

Sempre e importante ponher un pouco de punk na tua vida.
Catro bandas tocan hoxe, e ningunha desperta sobre min o mais minimo interes.

Kiss Kiss, a ultima das bandas
Marcho a casa, manha e San Patricio.

15/03/09

2009-03-17T17:18:00.000-07:00

Volvese noite

Descubrin un pequeno pracer. Un pequeno pracer ao que non estou acostumado: estar e observar.
Observar como o sol cae tras a minha venta e a cidade se ilumina.
Sentarse a observar non e algo ao que eu estea acostumado. Debe ser a idade que prosegue o seu caminho e me colle da man.
Encantame a vista desde a minha venta, coas pequenas casa de "bricks" co seu caracteristico color roxizo, que se extenden en primeira linha, e ao fondo os enormes edificios que se erguen como antenas cara o ceo.
O mais enorme o Empire. Cada dia as luces do Empire son distintas. As luces que coroan os ultimos pisos: verdes, bermellas, transparentes,...

A luz do dia volvese tenue, e como nun maxico sincronismo, as luces artificiais comezan a iluminar o skyline.
Tento conxelar o momento. Pecho os ollos e lembro.
O pracer da quietude.
O extrano magnetismo e a irresistible fascinacion que deesperta unha cidade que se ilumina.

14/03/09

2009-03-17T17:16:00.001-07:00

Felicidades Li!

Montxo, Paula e mais eu tomamos o seu ultimo brunch no East Village antes da sua viaxe de volta a casa. Iris e as amigas percorren o Soho antes de marchar.
Esta semana pasou voando.

O brunch no East Village

Iris recolle a maleta. Acompanhoa a parada de metro. Xa nos vemos en pouco tempo. Xa vos verei en pouco tempo.
Montxo e Paula saen un pouco mais tarde. Pasamos a tarde na casa. Apurando as horas. Falando.
Eu pola noite a Nacotheque outra vez. A ultima vez.

En Nacotheque

13/02/09

2009-03-17T15:49:00.000-07:00

Despois de clase fun a casa a comer. Quedamos a tarde aqui para ir cear. Decidimos ir a Williamsburg. De noite e cando mellor se aprecia este barrio.

O fornino

Ceamos no Fornino unha deliciosa pizza. Unha cervexa no Surf Bar, que ten o chan cheo de area, e un non sabe moi ben que pensar ao pisalo. E finalmente unha copa nun garito perdido onde tocaba unha banda xaponesa rarisima.

O Surf Bar

Manha me quedo so de novo.
A cidade e mais eu cara a cara.

Na parada de Bedford, en Williamsburg

12/03/09

2009-03-17T15:37:00.000-07:00

Este e sen dubida un autentico dia de "guiri" de NY. Non direi que so nos faltaban as camisetas de I Love NY, porque non, non faltaban. Imaxinadevos o panorama.
Todo comeza coa visita ao mais emblematico dos edificios neoyorquinos. Con Montxo e Paula subo ata a gran azotea do mundo e non sen certa sensacion de vertigo, contemplo extasiado o maravilloso espectaculo que ofrece a inacabable altura do Empire State. Vai moito frio, pero eso non impide que oteemos desde as catro caras do Gholiatt de cemento a inmensidade da cidade aos nosos pes.

Cando o frio parece que se ensanha decidimos baixar e refuxiarnos na caotica Chinatown, ateigada de centos de turistas a caza da falsificacion mais anhorada: ese bolso impagable, ese reloxo imposible,...Aqui sempre estas cerca da imitacion perfecta.

Comemos un delicioso sushi e noodles nun xapones.
Armamonos de valor e decidimos continuar ata Battery Park. Collemos o ferry a Staten Island. Cruzamos dunha illa a outra. Rozamos Ellis Island e a Statue of Liberty. Contemplamos o downtown desde o mar.
Xa case atardecendo caminhamos ata Dumbo e Brooklyn Heights. Nunca me cansarei de contemplar Manhattan desde este pequeno pedazo de Brooklyn.
Despois de ver a posta de sol sobre a cidade que de novo se ilumina, comer un xelado impresionante no muelle de Dumbo, alguen pregunta:
-Vamos a patinar ao Rockefeller?
-Claro, vai ser divertido.
Patinamos e patinamos. Erguemos a cabeza para corroborar a altura do Top of the rock. Me caio nunha curva. Montxo todo o tempo agarrado a varandilla.
- Paula, e se damos voltas sen parar?
- Non que me caio.
A collo igual e damos unha volta.

De volta a casa paso polo Beauty Bar, unha peluqueria reconvertida en pub onde se celebra unha festa dos meus amigos. Iris esta cansa. Volvemos a casa.
Manha e fin de semana.
Hoxe foi un grande dia.

(Non tenho fotos dese dia, quedei sen bateria no Empire, esperarei a que Paula me pase as suas)

11/03/09

2009-03-17T10:41:00.000-07:00

Dia absolutamente gris.
Quedo con Montxo e Paula despois de clase diante do MET. Elas queren ver garitos pijos pola noite. Nos iremos a un concerto.

Paseamos a traves dun Central Park cuberto por unha tenue choiva. A estatua de Alicia, de novo o imagine e os Dakota Apartments.

Decidimos comer nun BBQ tipico americano. Aqui as racions de comida son descomunais. Non comen, engolean. Este lugar e un bo exemplo, perfecto para conhecer a relacion obsesiva dos americanos coa comida: servennos unhas racions xigantescas de carne, polo, costilletas e patacas, banhado en cantidades inxentes de salsa. Costanos traballo comer todo.

Despois da comida caminhamos ata Columbus Circle, os acompanho ata o hotel e diriximonos de novo ao Cake Shop.
Cake Shop e unha pequena sala de concertos no Bowery. Ten fama de programar as mais emerxentes bandas do panorama indie americano. Na entrada, no piso superior, tenhen unha pequena cafeteria, tenda de vinilos e CD's e tartas. Si, mezcladillo.

Na parte de abaixo esta a sala. Non e moi grande, eu diria que entran como moito 150 persoas. Hoxe hai un programa de 3 grupos de noise/shoegazer. Por tan so 7 $ tes a oportunidade de ver a 3 bandas.
Tocan Black Swan Green, Ringo Deathstarr e the vandelles. Encantanme as tres:
amigos do shoegazer, buscade nos myspaces.
Saio encantado. I'm in love with the noise.

10/3/09

2009-03-17T10:37:00.000-07:00

O domingo pincharon a nadadora nun programa mexicano feito desde NY, e hoxe me fixeron unha entrevista dunha hora, monotematica de nadadora, en Queens. Foi en directo e non me atrevin a facela en ingles. Galinha que e un.
Unha grande experiencia, unha grande oportunidade. Unha radio indie que atraves de internet retrasmite a todo USA.
A tarde levo ao meu sequito a Bedford Avenue, en Brooklyn.

Paseamos a traves da zona que mais me gusta de NY, da que tanto vos falei e da que sen dubida vos volverei a falar.

A noite imos cear ao Corner Bistro, onde fan as hamburguesas mais ricas de NY (ou case).

No subway

Os ultimos dias desta semana seran moi axetreados:
"Descansade pequenos visitantes, a viaxe nopn fai mais que comezar"

Asi se fai o parvo nunha xigante tenda de disfraces cerca do Soho

9/3/09

2009-03-17T10:33:00.000-07:00

Chove a cantaros. Hoxe tocalle ensinarlles o Village as rapazas.
Primerio visito o MOMA con Iris. Ao principio non me emocionou demasiado. Pero a medida que subia pisos foi encantandome cada vez mais. O certo e que tenhen unha das coleccions mais impresionantes de arte contemporaneo que vin. Visita obrigada para o viaxeiro de Manhattan, sen dubida.

Mentres comemos pizza no Two Boots, vemos como aparecen uns paparazzi. Estan perseguiindo a alguen, pero non sabemos a quen. Mentras nos fixamos cara onde apuntan as camaras, pasa por frente de nos Sara Jessica Parker, co seu fillo/a da man.
A noite vamos ao Cake Shop, pero non entramos aos concertos. Decidimos ir a Arlene's Grocery, porque ali hai un rock'n'roll karaoke con banda en directo. Vamos para ala e vemos a varios singers wanna be desganhitandose mentras a banda tocaba en directo temas de Iron Maiden, Metallica, AC/DC, Nirvana, Guns'n'Roses,... Para ver e contalo.

8/3/09

2009-03-17T10:30:00.000-07:00

Quedo con Montxo e Paula. Iris e as amigas van a Harlem a ver unha misa Gospel. Quedamos na minha casa. Facemos o mesmo percorrido de onte.

No Angelique, en Grove St.

Pero tamen o Soho e o West Village. Tomamos un brunch no East Village, moi preto da minha casa.

Asi de alto era o sitio onde tomamos a destornillador

Pola noite, tomamos un "screwdriver" nun alto edificio, moi preto de Times Square.
Caminhamos ata o East Village de novo e ceamos moi preto de casa.

E aqui a cea

That's NY.

7/3/09

2009-03-17T10:23:00.000-07:00

Non sei que pasou en Vigo. Algo dun asesinato de dous gays. A historia e que me chegou polo facebook unha convocatoria a unha manifestacion diante do consulado espanhol en NY. Esta moi cerca do Hunter, asi que me acercarei ata ala. Dez persoas debian estar ali. Fixen unha foto e seguin caminhando. Iris chega dentro de nada. Vouna buscar.
Chegou con duas amigas, Paula e Judith. Era a primeira vez que estaban en NY, asi que fixen de bo anfitrion e as levei a dar o seu primeiro paseo pola Big Apple. Caminhamos ata 14th Square, de ai ao flatiron, o Empire State, a 5 Avda, e por Broadway a Times Square. A temperatura era moi boa, hoxe tenhen sorte. Non parece que vaia a ser asi o resto da semana. Gustame ver a reaccion da xente ao caminhar por primeira vez entre estes edificios. Non vos creades que todo o mundo se emociona igual, nin moito menos.

Estan moi cansas, parecen zombies. Asi que ao hotel e a casa.
Montxo e Paula chegan con retraso. Pequenos problemas no aeroporto.
Eu quedo con Marcelo nun local de Brooklyn. Era o cumpreanos dunha amiga sua. Un freak facia versions de Queen cun acordion.

Despois visitamos un dos locales mais Brooklyn de Brooklyn: unha entrada tipo pub, moi normal, unha terraza interior, e finalmente unha sala de concertos a modo de teatro antigo.
Faise tarde. Volvo a casa.

5/3/09

2009-03-07T10:22:00.000-08:00

Manha chegan Montxo, Paula e Iris. O finde estara nublado, pero fara calor. A proxima semana teran mala sorte, parece que vai chover.
Hoxe dediqueime a ser amo de casa. Os meus compis de piso marcharon a Europa, asi que me quedo so unha semana.

Fixen a colada ao estilo americano. No soto do edificio hai un laundry, a saber, entras e a un lado as lavadoras e ao outro as secadoras. Pagas cunha tarxetinha e ala, a lavar a roupa. Curioso sistema. Intuo que a cousa debe ser polo espacio, que e moi caro aqui, e as lavadoras ocupan moito, e dende logo, non hai sitio para colgar a roupa. Ainda non vin roupa a secar en ningun lado de NY.

Rodeado de Paxaros no espacio.

A noite vin un documental impresionante, ganhou o oscar na categoria de documentais. Chamase "Man on Wire" (O home sobre o cable, poderiamos traducir). Fala dun frances, Philippe Petit, equilibrista e artista tolo, que planeou tirar un cable desde unha das torres xemelas cara a outra, a mediados dos 70, e cruzar sobre o cable facendo equilibrio. Os seus inicios, como planearon e executaron tal fazanha, contado cunha beleza sobrecolledora. Sabes que o consegue, pero o documental esta tan ben feito que te manten sobrecollido continuamente. E ao final choras como unha madalena.

Beleza pura.

Un home que facia de cada un dos seus dias unha obra de arte.

Asi que xa sabedes meus amigos: convertide os vosos dias en pequenas obras de arte.

Strike to squeeze your life

4/3/09

2009-03-07T10:17:00.000-08:00

Ruth, a minha compi de piso, fai documentales. Ten un productora. Fun con ela a ver un documental a un pequeno cine independente do East Village.

Se ve que que o sitio e bastante importante e que por ali pasa xente moi impliocada nesto dos documentais. Dentro do ciclo, ao rematar, o director sae e fala co publico sobre a sua obra. Moi interesante. O documental que vimos foi sobre a vida do avo do director. Feito a finais dos 80, narra, en boca de quen o conheceu (familia, amigos,...) unha vida normal, coas suas miserias e grandezas, como todas as nosas vidas.

Despois do documental

Ao rematar fomos a un local coa algunha da xente que estivera no proxeccion, a tomar unha copa.

3/3/09

2009-03-06T18:21:00.001-08:00

Certa preguiza reina na minha man. Non tenho demasiadas ganhas de escribir.
Sinto que debo preservar certa intimidade. Hai cousas que me quedo para min.
Non hai fotos. Xa me olvido da minha condicion de turista. Sempre hai algo que facer nesta cidade. Sempre hai algo que perderse nesta cidade.
Onde estas? No lado que busca ou no lado que agarda?

A minha vida cambia porque eu o decido ou os fios se moven por nos e nos golpeamos contra as pedras dun destino impredecible?
Que me levou ata aqui? Fun eu ou foi o azar? Por que NY e non outro lugar.

Non o sei, pero cando me miredes aos ollos a proxima vez que nos atopemos saberedes que o brillo xa non o mesmo.
E eso que significa? Eso meus amigos non significa absolutamente nada.

2/3/09

2009-03-06T18:16:00.000-08:00

Vexo o resultado das eleccions. Chamo a casa.
Vaia pais, madre del amor hermoso...
Estou canso de noite. Necesito luz e aire.
Paso o dia actualizando o blog. Lendo en internet.
Primeira morrinha. Tardou mes e medio en aparecer. Non e moi forte, non vos pensedes.
Este fin de semana chegan Iris, Montxo e Paula. Primeiras visitas.

E neva, e neva,...

Neva con mais intensidade que nunca. Onte, volvendo a cas, os meus pes se afundian totlmente nunha neve branca que cubria toda a cidae. Era precioso. Leva dous dias sen para de nevar. Agora a neve, convertiuse en masa marron e horrible. Xeo. Din que se caes en Ny non te vas xamais. Eu ainda non cain. Bueno, metaforicamente.
Pero esa e outra historia. Ou non?
Boas noites, meus anhorados amigos.

1/3/09

2009-03-06T18:11:00.000-08:00

Hoxe son as elecions. Uff. Mellor non digo nada. Manha quererei quedarme a vivir aqui e non voltar a Galicia. Nada cambia.
En fin,... non vou a seguir.

Listen, the snow it's falling

Hoxe de novo de brunch. Esta vez en Ludlow, nun lugar chamado Zucco, no Bowery. O Bowery e xa China Town, despois de cruzar o East Village cara o sur. E o lugar cara a onde se esta trasladando todo, os mellores locais de musica, de brucnh, restaurantes, de marcha,.. Nuns anos sera a zona mais cool de NY (con permiso de Bedford en Brooklyn).

Festa "the smiths" no Sway, un local do West Village. Bailo. Noite de novo. Pura noite, pura vida.

28/02/09

2009-03-06T18:06:00.000-08:00

O brunch, mistura de breakfast e lunch, e toda unha cultura en NY. Faise entre as 12 e as 2, acompanhase de Bloody Marys ou Mimosas (cahmpan con zumo de laranxa). A comida: ovos, pan cakes, bacon,...

Declan e Ruth. Meus compis. De brunch

Vou de brunch cos meus companheiros de piso. O local do brunch esta en Union Square. E un local moi grande e acolledor, cheo de xente. Gustame. Estilo 50's, un pouco rustico.

Ruth e mais eu.

Pola noite Nacotheque de novo. Soa nadadora. "Septiembre no esta tan lejos" golpea os oidos dos neoyorquinos. Os vexo bailar. Alguen se acerca e me pregunta onde se poden conseguir os discos. Disfruto. O resto e noite. Que te quero noite.

27/02/09

2009-03-06T16:37:00.000-08:00

Hoxe fun cear a casa da minha profe. Presentoume ao seu marido, Norman McGrath, que e un importante fotografo de arquitectura. Viven no Upper West Side nun fabuloso apartamento. Na cea esta tamen un amigo deles que quere irse a vivir a Espanha (por eso me invitan, quere saber como esta aquelo). En xeral a cea e bastante agradable. Me mosqueo un pouco porque tardo moito en coller os chistes, as gracias na conversacion. O humor e o mais dificil de aprender dun idioma.
En fin,...
Cambiome. Dirixome a "Hecho en Dumbo", local en Brooklyn onde pincha un amigo e onde tenho oportunidade de tocar. Odia 20 creo. Xa veremos se o fago, non as tenho todas comigo.

No Soho

Atopome con xente implicada no movemento indie en cantado en espanhol en NY. Invitanme a falar nun programa de radio o proximo martes.
Vou a unha nova festa. Esta vez no Meatpacking (a zona debaixo do East Village. chamase meatpacking (empacadora decarne) precisamente porque esa e a actividade da zona polo dia. Pola noite, aqui se atopan alguns dos pubs e discotecas mais selestos de Manhattan.
Conhezo xente. Mais noite.

26/02/09

2009-03-06T16:12:00.001-08:00

Viaxe a fin da noite 1.

Comeza o meu descenso as profundidas da noite neoyorquina. O xoves non queria quedar na casa. Comezo a sentir a inmediatez da minha marcha. Tento quedar con alguen pero non parece haber ninguen do outro lado. Hai un concerto no Music Hall of Williamsburg, en Brooklyn. Decido ir. Gustanme os teloneiros. Comeza o concerto e ao rato me chega un mensaxe. Un amigo me invita a ir a un local unhas ruas mais abaixo de onde esotu agora. Unha gran coincidencia sendo esto NY. Lle digo que estarei ali ao rematar o concerto. Aburreme a ultima banda asi que decido sair cara o outro lugar.

I'm in Brooklyn

Por fora, un local normal, dos que se contan por miles nesta cidade. Dentro atraveso un pequeno pasillo branco, con portas laranxas, e ao fondo unha pequena porta que se abre cara un novo espazo cadrado, de altas paredes, cheo de sofas castanhos que rodean unha pequena pista central da que colga un trapecio. Debaixo unha bateria e un micro.
Sentamonos nos sofas, reclinados cara atras. Esta cheo. Catro proxeccions de imaxenes cubren as 4 paredes. Pedimos cervexa. Comeza. Unha rapaza vestida a modo de paxaro, tan so cunhas poucas plumas que cubren o seu corpo encaramase ao trapecio. o bateria comeza a tocar un ritmo obsesivo, tribal. Redobla e escupe palabras a modo de mantra polo micro. A rapaza agabea polo trapecio. Sube, baixa, deslizase,... Impresionante.

En Williamsburg

Rematada esta sesion, retiran o trapecio e colgan unha enorme sabana do teito, a modo de hamaca, enganchada polos dous extremos. Unha rapaza colase dentro da sabana e comeza, a ritmo de musica dos 50, un espectaculo de burlesque. En movementos sensuais e moi rapidos, se move atraves da sabana colgada do aire. Aplaudimos.
Ao rematar vamos a outro local. No East Village. moi preto da casa. noite. E igual en todas as cidades.

24-25/2/09

2009-03-06T15:13:00.000-08:00

Un dia calquera

Levantome as 7:45 (a.m.). Duchome, almorzo e tomo un cafe. Vistome e saio de casa. Dobro o pequeno treito que hai dende a minha casa ata a 1 Avda. Ao fondo o Empire State. Baixo ata a parada de metro. Caminho 2 mazas, cruzo a rua 17, 16 e 15. Na 14 esta a linha. Sentido 8 Avda. E a linha gris, unhas das poucas que cruza Manhattan en sentido transversal. Entro no metro. A tarxeta e unha tarxeta de pase libre durante un mes. O metro esta que rebosa a esas horas (rush hours). Esta linha vai bastante chea. Entro casa\e sempre de ultimo, pegado a xente que non conhezo. A seguinte parada e a 3 Avda. Eu me baixo en 14 St- Union Square. Nesta parada hai moitisimos enlaces con outras linhas, asi que e unha parada enorme, sempre chea de xente (non importa a hora, sempre chea). Caminho cara o meu seguinte enlace. A linha 6 (verde). Se a L vai chea esta nin vos quero contar. A linha 6 cruza Manhattan de norte a sur polo lado este (non e a unica, pero si unhas das mais uniformes no seu traxecto). Desde aqui xa vou directo a Hunter: next stop is 69 St Hunter College- me saluda todas as manhas a rapaza do altavoz. Baixo eu e cento cincuenta mil millons de persoas mais. Hai tanta xente que se forma un tremendo embudo na saida. Lembrome sempre de Madrid. Se non vivira antes en Madrid e o sufrira a unha menor escala non sei que sentiria agora. Posiblemente que "como ninguen e capaz de vivir aqui?". Agora paso impasible.

A vista desde Hunter College

Hai unha saida directa a Hunter. Vou ao edificio Leste a traves do pasillo do terceiro piso. Collo o ascensor ata o piso 10. Entro en clase.
As clases, como todo, uns dias estan mellor e outros peor. Eu quero falar, non necesito mais gramatica. Pero claro, non estudio eu so. Asi que cada vez que podo me ponho a falar (sen molestar, eh, non vos pensedes).
Despois de clase soemos quedar para o lunch, non sempre vamos os mesmos, pero a medida que nos conhecemos mellor ven mais xente.
As tardes paseo pola cidade, tomo cafe, saco fotos,.. volvo a casa.
Falo cos meus compis de piso, as veces saimos a cear algo.
Deitome. Un novo dia na cidade.
A extrana beleza dunha extrana rutina.

23/02/09

2009-03-06T10:15:00.000-08:00

Felicidades mama! Querote.
Mua.

Ergome na minha nova habitacion. Fago a compra.
Fago a comida.
Vivo en NY.

NY I love you, but you're bringing me down

A tarde vou ao cine. Coraline en 3D.
A pelicula gustame moito. Ponhemonos unhas gafas tope modernas para ver a peli.
Gustariame que fora mais adulta, mais de terror. Tenho a sensacion de que o desenlace e demasiado rapido. Ainda asi me gusta.
Algun dia dani, algun dia,... Seino.
Bicos.

22/02/09

2009-03-06T10:14:00.001-08:00

Collo as maletas. Joselito me leva ata a minha nova casa.
So quero darlles as gracias. Joselito e Mauricia. Portaronse como uns pais comigo. Aqui sobran as palabras. O corazon basta. Eles estaran para sempre nun pedacinho do meu.

21/2/09

2009-03-06T10:03:00.000-08:00

Hoxe celebrase o cumpre de Loli, a neta de joselito e Mauricia, na casa de Galicia de NY. A casa de Galicia e un punto de encontro para emigrantes galegos en NY desde case 60 anos.
Paso a tarde na festa. Comemos pulpo, calamares e tortilla. Bebo Estrella Galicia e Albarinho. Como na casa. Case. Xa me entendedes. Apegados a terra estamos.
Pola noite quedo cos amigos que fixen onte.
Exploro outro pedazo de vida nocturna. Esta vez un local siniestro con bandas glam-punk, gog-go's enriba da barra, imitadores de Betty Page, modernos, xaponesas con uniformes do cole, maquillaxe,...
Un espectaculo.
O local esta no West Village, case a beira do Hudson.

Desde a venta de novo

Sintome como un observador internacional da ONU en territorio en guerra. Os ollos como pratos.
No medio da noite un "body contest". Basicamente un concurso a ver quen se despelota mais e mellor, presentado por un travelo negro 4x4, que parece un defensa de futbol americano con tacons e pelo longo. Conhezo a unha stripper que me di que e de Barcelona cun disimulado acento dominicano. Debe ser duro ser stripper e centroamericana. Ser espanhol e cool en NY. Curioso. Pero ser de Barcelona ainda o e mais. Todo o mundo aqui conhece barcelona. Riome eu de que "Vicky cristina Barcelona" sexa unha mala pelicula. Todo o mundo aqui sabe que en BCN se fala catalan. E onde esta. So me atopei a duas persoas que souberan onde estaba Galicia. Unha era xaponesa. Eso si que me sorprendeu.
En fin, a noite remata, manha me mudo.

20/02/09

2009-03-06T10:00:00.001-08:00

Despois de clase fun comer con Adelmo ao Village,. Finalmente mudareime o domingo, xa sabedes, liado para arriba e para abaixo.
Fun comer con Adelmo ao Village.

O meu barrio

Pola noite quedo con Marcelo, responsable xunto con Amylu de Nacotheque. Saimos de copas. Presentame aos seus amigos. Conhezo xente, conhecen a nadadora. Creo que finalmente poderei tocar por aqui. Xa vos contarei.
Boas noites amigos.

19/2/09

2009-03-05T12:14:00.000-08:00

Chamo a Adelmo e vamos comer ao Village. As 3 vou ver o piso. O piso e de Ruth, unha amiga de Mo que conhecin o dia dos bolos. Vive co seu marido, un A&R de EMI. Irlandes, nun precioso apartamento en Stuyvesant Town (pegado ao East Village). Desde a minha venta vese o Empire State. Podo ir andando a case todos os lados: Soho, Village, Union Square,...
Vivirei no corazon do mounstro este ultimo mes.
Sabia que esta semana comezaba todo.

A vista desde a minha fiestra, de dia.

Despois de ver o piso decidin mudarme manha mesmo. Quedo con Elvira e javier para comer comida cubana e pasar a tomar unha copa por un garito de rollo latino.
Ali atopamonos cunha amiga de elvira. convidannos a unha festa en Brooklyn. Ala vamos.

A vista desde a minha fiestra de noite

A noite e moi fria e tardamos en chegar ao sitio.
Basicamente o local e un galpon reconvertido en vivenda taller. Ao entrar, unhas pequenas escaleiras a esquerdfa levan ata unhas habitacions cheas de disfraces, maquinas e salas de costura. Esto vos pode dar unha idea do que esta xente fai: teatro-danza-prformance. A dereita, unha entrada con mobles barrocos tapizados en granate que daban paso a unha pista de enormes teitos sustentados por unha estructura de ferro da que colgaban gomas extensibles para facer acrobacias no aire.
Ao final, a cabina do Dj a modo de mesa liturxica. Tecno, house e electro. Tods preparados para bailar: modernos, perroflautas, retro 80's cool stuff,...
Todo un espectaculo.
Por certo, non hai alcool. Se queres beber traes a priba de casa.
Estes yanquis...

18/2/09

2009-03-05T12:10:00.000-08:00

Volvo a vida.
recupero enerxia.
Clase pola manha e clase pla tarde.A profe me invita a facer unha visita a JP Morgan Library. JP Morgan foi un banqueiro bastante importante aqui. A biblioteca que ten e xigante, enorme: volume moi antigos, obras de arte autenticas, incunables, toda a literatura universal dos ultimos 400 anos nas suas versions orixinais. Ata impresions da imprenta de Guttemberg.
Hay un cadro de Matisse precioso.

O interior da JP Morgan Library

Chove a cantaros. Calome ata os osos antes de chegar a casa.
Recibo un sms: alquilamosche a habitacion, pasate a vela manha.

17/2/09

2009-02-24T10:28:00.000-08:00

...e durmo, e durmo, e durmo.

16/2/09

2009-02-24T10:27:00.001-08:00

E festivo aqui. O dia dos presidentes. My God!
Tenho un pe destrozado. O meu corpo me suplica descanso.
Fagolle caso e durmo, e durmo, e durmo.

15/2/09

2009-02-24T10:24:00.001-08:00

Zzzzz.

Volvo a quedar con Maxi. Paseamos por un Central Park tan so iluminado pola tenue luz das farolas.

Central Park de noite

Hoxe tocan os Cabriolets aqui.
Vamos a velos.
Son boa xente.

O concerto dos Cabriolets

Quedamos apurando a cervexa con eles e nos invitan a ir a un exclusivo local do West Village.
Hai demasiada xente e non nos deixan entrar.
Regalolle a Bimba os discos de nadadora.
Ela regalame o dos Cabriolets.
- A ver se nos vemos por Madrid.
-Claro.

14/2/09

2009-02-24T10:21:00.000-08:00

Lower Manhattan desde Brooklyn

Me desperto. Resaca. Quedo con Maxi. Correteamos polo Soho, polo Village e por Brooklyn Heights de noite.

Vamos a outra festa. Nos durmimos. Quedara ali cunha rapaza que conhecera o dia anterior. Non aguanto. Me durmo.

Brooklyn de noite

Marcho.
Zzzzzzzz.

13/2/09

2009-02-24T10:07:00.001-08:00

Despois de clase fun caminhando ata o lugar do desfile. Era en Chelsea, nun centro de arte chamado o "Eyebeam", moi preto dos muelles do Hudson River. Maxi dixome que estivera ali sobre as 14:30, asi que ali estaba puntual, despois de comer uns slices de pizza.

Os preparativos do desfile

Estaban ultimando todo, e ali sentados agardando, estaba eu no medio dunha chea de aprendices de disenho que querian axudar a vestir as modelos.
Puxenme a falar con 2 rapazas e tireime o rollo e inviteinas ao after show da noite. En fin...

Un momento do catwalk

As modelos son altas. Ultra skinny. Quitalles encanto. Son tan asexuais que se me antollan elementos decorativos. Perfecto para ver. Non despertan desexo. Eles iguais, moi perfectos, moi guapos. Todos parecen enfermos. tipo: este o que necesita e un prato de caldo... Suponho que o desenhador queria este tipo de modelos rollo yonqui anorexico.
Pasada unha hora comezou a chegar a xente famosa e a posar no photo-call. Miguel Bose, Paloma Cuevas, a de TOUS, creo que a de Dover, Michael Stipe,... e mogollon de xente da que me sonaba a cara pero que non sei quen son.
Facia moita gracia porque despetaban certo revuelo entre os medios espanhois, mentras que o staff americano se encollia de hombros e se preguntaba quen carallo era aquela xente.

De festa

O desfile estivo ben. Algunhas prendas me gustaron mais que outras. Como sempre, menos es mas, e o mais simple foi o que mais me gustou. Tinha unha parte de estilo torero moderno que me horripilou.
En fin,...non quero extenderme, deixovos un link con fotos do desfile por si sentides curiosidade.
Ao rematar todo o follon, Mo, Maxi e mais eu fumos a comer algo e a esperar a Dario. Non quero saber o numero de birras que nos metemos entre peito e espalda para cando chegou Dario.
Imaxinadevos a escena cando chegamos a festa. Eran as 10 da noite, a medida que entrabamos e nos cruzabamos con xente, Maxi nos presentaba.
Por detrasd e min pasa Michael Stipe, enfrente Miguel Bose,... a xente vestida coo en fin de ano, de traxe longo e moderno. A xente comexaba a ateigar o salon, os arredores da piscina (non vos dixen que a festa era no salon con piscina do hotel de Maxi). Imaxinadevos o postureo. Barra libre.
A medida que o alcool baixaba e as horas pasaban aquelo colleu forza.
O grupo de Bimba Bose (The Cabriolets) puxose a tocar ao lado da piscina. Despois Dj's.
En fin,... non vos conto moito mais, que poden ler estos nenos e padres. Si, acabei na piscina, si, ao rematar a festa funme a outra, e si, o sol estaba alto cando cheguei a casa.
A medida que caminhaba a casa e observaba os meus pasos, sonreia e me repetia: manda carallo, ata en NY!

12/2/09

2009-02-24T09:59:00.000-08:00

Fun as oficinas onde traballa Elvira. Unhas oficinas no alto dun ranhaceos, con vistas impresionantes, pola rua 23, mais ou menos.
Presentoume aos seus xefes e aos seus companheiros de traballo.
Elvira exerceu de fan de nadadora e puxolles a todos o video de "El Bosque" mentras eu intentaba disimular o roxo que ainda me ponho con estas cousas.
Fumos comer cerca dali.
Esta noite tenho duas festas, unha de Spanish Indie Pop e outra de despedida de Mo e Dario, cos seus amigos neoyorquinos. As 2 a mesma hora, asi que tiven que elexir e me decidin pola despedida.
Fomos a xogar aos bolos, a unha desas tipicas boleras yanquis xigantes. Entrabas a un enorme salon que a cada lado tinha unhas 10 ou 12 ruas para os lanzamentos. Como no "Gran Lebowski", cos zapatos de bolos, marcador electronico, eleccion de bola segun o tamanho dos teus dedos, ...

A ver se lle dou a algun bolo.

Servironnos de comer alinhas de polo picantes e bebimos cervexa. Fixen un strike.
Estabamos Maxi, Dario, Mo, uns amigos de Dario e Mo e mais eu.
Foi divertido.

La pandi

Despois ao East Village a tomar unhas copas e a casa.
Manha e o desfile de David Delfin.
Let's see.

11/2/09

2009-02-20T09:20:00.000-08:00

Pouco a pouco as paxinas do meu diario vanse enchendo. Tres semanas xa aqui. O tempo semella desaparecer. Esvaece-se. Pareceme que levo aqui unha eternidade, e sinto que ao mesmo tempo non pasou demasiado tempo.
Igual de supeto e rapido chegou o bo tempo.

Un raio de primavera no xelido inverno. Os neoyorquinos espertan do seu letargo e ateigan as ruas impenetrables. A cidae florece ante os meus ollos. Uns ollos xa acostumados a voraxine, pero sempre atentos ao mais leve movemento.
NY enchese de vida e eu sinto como tamen os meus pulmons se enchen de sol.
Como na rua, na 5 Avda, observando aos turistas estupefactos na sua primeira visita a Gran Maza.
O tempo pasa e eu sinto o alivio da pereza. A sensacion irrefutablemente intensa da calma absoluta. Da vida que contempla e agarda.

Os catro baixo os neons

Nova aventura nocturna. Maxi esta aqui para producir o desfile de David Delfin na NY Fashion Week. Quedamos para cear con Mo e Dario, e xa eramos 4 tirando fotos en Times Square.
Rematamos tomando Martinis no bar do Hotel de Maxi, que ten na parte de abaixo un salon con piscina climatizada onde podes darte un chapuzon mentras degustas un Gin Tonic. Asegurovos que teredes mais noticias da piscina.
Volvin a casa.

10/2/09

2009-02-20T09:18:00.001-08:00

Dixenvos que me encanta Brooklyn? Hoxe de novo en Williamsburgh comendo, rindo e bebendo con Mo e Dario.

Mo, Dario mais eu.

Falamos sen parar, uns por riba dos outros. Unha tarde memorable entre tendas de roupa de segunda man, unha rodaxe indie na rua, The Smiths, Depeche Mode, GSYBE, e cervexa.

Agora tomo cafe e escribo nun pequeno cafe escoitando a Explosions in the Sky.
Estade atentos todo comeza hoxe.

9/02/09

2009-02-19T08:01:00.001-08:00

Segue o bo tempo. Hoxe falei con Mo e Dario, uns amigos de Madrid que estan aqui. Quedamos en vernos esta noite pero finalmente deixamolo para manha.

Despois de comer con Federica e con Adelmo non queria ir a casa. Estabase xenial na rua.

Outra de Washington

Decidin ir a casa a cambiarme e sair a explorar a cidade de novo, pola noite.
No Soho atopei un pequeno cine, tipo filmoteca. Entrei a ver "Slumdog millionaire". Gustoume bastante. Deixovos unha critica do meu amigo D. Saavedra que sempre a quen sempre e interesante ler. Pequeno conto de fadas moderno. Trama dura, final feliz. Merece a pena. Se podedes ide a vela. As historias mais terribles poden ter un final feliz.

A casa branca

Pechade os ollos e sonhade meus amigos.

Pechade os ollos.

Sonhade.

Meus amigos.

8/2/09

2009-02-19T07:56:00.000-08:00

Era a segunda vez que caminhaba por aquel porto. Estivera ali 26 anos antes. Meu pai no barco, eu colgado dun brazo da minha nai e a minha irma do outro. Lembraba o US Constelletion, un vello barco do seculo XIX ancorado no porto. Xa estaba ali da outra vez.

Con todos vos: Baltimore

Baltimore e pequeno. O seu maior atractivo son as multiples terrazas que se extenden ao longo da beira do mar. Moi familiar.
Comemos unha enorme hamburguesa nun bar do centro e seguimos a falar da vida e do futuro.
Sempre e un pracer falar con Marta.
Quedamos en vernos en NY cando venhan Montxo, Paula e Iris. Colho o autobus. Gracias Martinha.
Volvo a NY no greyhound. Xa botaba a cidade de menos.
Tamen a ti que les esto.
Bicos.

7-02-09

2009-02-19T07:51:00.000-08:00

Washington esta a 1 hora de Baltimore en coche. Collemolo coche e diriximonos a capital. O dia esra estupendo, uns 15 graos de sol e ceos despexados. Unha bendicion.
Washington e como vos imaxinades. Pero enorme. O Capitolio, o obelisco, o Lincoln Memorial,... todo esta nunha zona chamada MAll, xigante, de proporcions descomunais. Ir andando dun lado a outro leva polo menos unha hora.

Non fun a ningun museo. Non fun ao Pentagono. Tan so paseis con Marta plo Mall. Non me interesaba nada mais.

Non me gusta America, gustame NY. So podes apreciar a diferencia se vives a cidade e logo saes dela.
En fin,... voltamos a Baltimore, ceamos cuns amigos de Marta unha especie de pasta de queixo franchute que me deu pesadelos toda a noite.

Durmo xa.
Mua.

6-2-09

2009-02-19T07:37:00.000-08:00

Despois de clase fun visitar as Nacions Unidas. Lolita, unha amiga de Mauricia e Joselito traballa ali, asi que ali fomos Mauricia, Rosita e Paco, o home de Lolita e tamen do grove. O edificio das Nacions Unidas e chan internacional, non e USA. E un esbelto edificio a beira do East River. Todos o conhecedes polas peliculas (lembradevos de "Con la muerte en los talones") O edificio sufre o paso do tempo, esta un pouco feito polvo por dentro. Suponho que tenhen cousas mais importantes nas que gastar os cartos en NU.

Consello de Seguridade?

O bo foi ca ruta que nos deu Lolita foi para non-turistas, polo que puidemos ver cousas (como o Consello de Seguridade)que non estan abertas ao publico. Tirmaos fotos desde o estrado onde falan os presidentes, que esta pechado ao publico. Lolita volcouse como boa anfitriona e o paseo resultou moi acolledor e interesante. Mencion especial a comida a que nos invitou no restaurante. Situado na parte mais alta do edificio, as vistas ao East River, Queens e Brooklyn eran preciosas.
Finalmente fixemos un tour guiado para turistas.

Lolita, Rosita e Mauricia no estrado

Moito lles queda por traballar na UN. Quizais tamen a cada un de nos.
Sain a galope cara o outro extremo da rua 42, onde tinha que coller o bus que me levaba a Baltimore. Ia ver a Marta, gran amiga de pequenas batallas nocturnas, risas e conversas.

Brooklyn desde UN

Marta esta en Baltimore empapandose de sabiduria yanqui. Convirtindose nuha das mais importantes investigadoras de Espanha.
A viaxe a Baltimore foi un pouco Odisea. O skyline de Manhatta, de novo iluminado, quedaba atras de min, e eu comprobaba por vez primeira a dureza das clases populares nun pais obsesionado pola riqueza material. Negros e hispanos me acompanhaban na viaxe. O deprimente das estacions de autobus: alcohol e miseria.
O conductor era a primeira vez que ciaxaba a Baltimore e ao chegar a cidade perdeuse, pediu que alguen lle indicara o caminho, e despoips de media hora un tipo detras de min dignouse a informalo. Total, case unha hora tarde.
por certo, o autobus era un "greyhound", o Monbus americano.
Facia polo menos 2 anos que non via a Marta. Despois dunha longa aperta subimonos no seu coche de marhcas (debe ser o unico en USA) e conduixemos ata o seu flamante piso, cunha das mellores vistas de Baltimore posibles.
Falamos da vida e do futuro. Bebemos cervexa. Manha iremos a Washington.
Boas noites meus amigos.

5-2-09

2009-02-19T07:32:00.001-08:00

Hoxe tocou museo. Todo o dia no metropolitan. Fun con Federica. Pasamos o dia enteiro dentro do museo. Desde Exipto ata Warhol. E como o Corte Ingles, pero en arte.
O Metropolitan esta no medio de Central Park. No lado este. Vimos momias, Velazquez, Goyas, Miros, Juan Gris, Van Gogh, Brancussi (Frida, mira a foto), Pollock, Greco, Degas, Dalis,...Fixome moita ilusion ver as esculturas de Brancussi. Xa sabes mama.
Comemos no comedor do museo unha ensalada con aceite de oliva (mais malo ca fame, pero de oliva), e as 5 botaronnos do museo.

Brancussi e mais eu sobre fondo sepia

O museo e moi completo, pero o que moito abarca ...Centrarei as minhas forzas no MOMA. Son un snob enganchado ao arte moderno. E polemico::"abajo el mal, abajo el capital", ningunha obra de arte deberia estar nun museo. O arte e libre e o museo unha prision.

Pollock, n35
Erguede os vosos punhos conmigo cara o ceo.
E a unica forma de tocar as estrelas.
Boas noites meus amigos.
Boas noites minha familia.
Boas noites papa e mama, Amu e Dani.

4-2-09

2009-02-17T10:49:00.000-08:00

Faleilles do asasinato de John Lennon. Foi moi preto da escola, do loutro lado de Central Park, nos Dakota Apartment. Xa vos falara deles a ultima vez que pasei por ali. O tema e bastante interesante, e o artigo do NY Magazine fascinante.

Kyioko en Central Park

Falaba so shock que supuxo na cidade, de como se viveu,... I read the news today oh boy.
Fun comer con Marco, Adelmo, Kioko e Sakurako. Pizza de novo no "Famiglia", moi preto de Times Square. Fac'ia moito frio, pero ainda asi, decidimos ir tirar fotos a Central Park. Leveinos ata os Dakota e conteilles mais cousas sobre a morte de Lennon: uqe mArk Chapman tinha un exemplar de "O vixia no centeo", de Charles Manson e "Helter Skelter", de "A semente do dianho",... e da extrana relacion que o cubre todo. Xa sabedes, mitoloxia pop e reality-show. Temas sempre fascinantes.

Ao caer o sol, o frio xa estaba instalado nos nosos osos.
Volvin a casa.

3/02/09

2009-02-05T08:57:00.000-08:00

Esta nevando con forza. Fun ao consulado para pedir o voto por correo e me dixeron que rematou o prazo o sabado. Tenho un cabreo do 15, porque a xente do consulado son uns autenticos caracus. Segundo pola falta de informacion. O prazo se supon que se acababa o 12 de febreiro, pero se es residente en NY con dereito a voto, se es turista remataba o 31 de xaneiro.
En fin... mala chispa vos coma.

Adelmo e Federica

Quedei con Adelmo e con Federica (a rapaza italiana) en vernos na casa de Adelmo. Vive nun impresionante piso no Village (moi cerca da casa de Carrie). Super moderno. Todo esta nevado.
Adelmo e Federica son fotografos, asi que saimos a pasear entre a neve e a tirar fotos. Comemos nun italiano esas pizzas impresionantes que tenhen aqui.
Pasamolo ben.

En frente do hospital que primeiro acolleu as victimas do 11S, todavia permanencen centos de mensaxes.

Voume ao Hunter. Tenho que falar na clase manha sobre algo que vira en internet, nos periodicos ou nas noticias.
Xa vos contarei.

Reconhecedelo? e o edificio de friends

Non para de nevar. A cidade esta cuberta de neve.
New York is cold, but i like were i'm living.

02/02/09

2009-02-05T08:52:00.000-08:00

Novo dia de clase. Fun comer con Adelmo e coas duas estudiantes xaponesas. Son moi divertidas, falan moi mal ingles e xesticulan moi brusco. Se impresionan por todo. As duas viven cos homes aqui, que se pasan o dia traballando e elas estan moi soas. Levareinas de ruta por aqui de cando en vez.

Brooklyn Heights

Hai moita xente soa nesta cidade. Xente que non conhece a ninguen, sen amigos. Non o percibia os primeiros dias pero agora que me fixo en novos detalles doume conta. Todas as cidades son duras para estar so, pero quizais esta o sexa un pouco mais.

Despois de deixalos decidin ir a Brooklyn Heights que e a parte de Brooklyn en fronte do Lower Manhattan. Esta xusto cruzando a ponte de Brooklyn.

O Lower Manhattan desde Brooklyn

As vistas on impresionantes. E moi romantico. Crucei a ponte endando e agora estou ecribindo esto sentado nun banco do parque. O Lower Manhattan esta ante min se levanto a vista do papel.

Cold kisses from NY.

01/02/09

2009-02-04T13:03:00.001-08:00

Erguinme tarde. Pasei todo o dia con Maruxa, David (o seu marido) e Xoana. Maruxa e Xoana son amigas desde que eramos pequenos. Falareivos de todos eles mais adiante.

Times Square iluminado

Fun a unha tenda de musica aqui en Queens, so a ver prezos. Deixei a carteira na casa. Precavido que fun.
Pola noite fun de novo a Times Square, queria velo encendido, con todos os neóns. Unha das cousas mais impresionantes desta cidade e ver como cambia cando se ilumina. Convirtese unha especie de enorme arbore de nadal.

En TS

Fun de novo a pista de patinaxe do Rockefeller Center. Tamen iluminada pero esta vez chea de xente patinando. Non me atrevin a patinar so.

Volvin a casa.

Manha e luns.
Bicos.

31/01/09

2009-02-04T12:54:00.000-08:00

Hoxe tamen vai sol, pero sopra aire moi frio. Paseime a manha en Hunter actualizando o blog. Xa sabedes, subir as fotos e todo eso. Non habia ninguen asi que foi xenial, moi rapido. Despois comprei un movil. realmente o necesito desde que comecei a minha vida social en NY.

A pista de patinaxe do Rockfeller Center

Estiven paseando por ai, sen rumbo fixo, a deriva, e cheguei ao Rockefeller Center e vin a pista de patinaxe. Buscarei unha victima que se atreva a patinar comigo. Estaba cheo de turistas xaponeses camara en man pero non habia ninguen patinando. Quizais sexa polo frio. Seguin caminhando, perdendome por novas ruas. Atopei unha estatua de Gertudre Stein ao lado dun tio-vivo gris, decadente e con moito encanto.

Miss Stein

A eso das 10 pasei a recoller a Elvira e fumos cear a un xapones. Obrigoume a falar con ela todo o tempo en ingles! Preocupase moito Elvira. Eu non a decepcionarei. Portouse moi ben comigo.
Despois de cear collemos o metro cara Wall St, a festa era no Lower Manhattan, Downtown, e o sitio un banco antigo reformado en local de copas. A entrada era unha enorme porta de caixa forte. A festa:...latina! Ala, a mover as cadeiras a ritmo de bachata. Foi divertido, non e o undergriund de Brooklyn, pero un ten que saber estar en todos lados.
Pasei ben con Elvira e os seua amigos. Collemos o metro a eso das 4, e en media hora xa estaba na casa.

O tiovivo

Boas noites meus amigos.

30/01/09

2009-02-03T15:10:00.000-08:00

Terceiro dia de clase. A cousa comeza a animarse. Pouco a pouco vou perdendo a vergonza e a atopar recursos para falar en ingles, asi que comezamos a falar entre nos. Asi e como ten que ser. Estou contento, nun mes creo que poderei falar de seguido.
Ao rematar a clase fun comer con Adelmo, o estudiante brasileiro. Vive aqui co seu mozo. E fotografo. Fala sen parar asi que me gusta porque me forza a falar e a escoitar.
Visitamos o Village, o west village. E precioso, moi acolledor. Para que vos fagades unha idea e onde vive Carrie Bradshow: casa de 3 ou 4 pisos, ao estilo ingles, con ladrillos roxizos e as ventanas verdes. Os escaparates das tendas en madeira azul oscura, verde ou branco. Moi tranquilo e so a 5 minutos de Times Square. Cidade de contrastes NY.
Si, moi pijo o Village.

Diante da casa de Carrie

Aqui esta Grove St. Onde estaba o apartamento de Friends. Podese vivir en Ny e no Grove a vez? Si.
Senteime a escribir esto nunha cafeteria preciosa que fai esquina entre Bleecker St e Grove St. Moi europea, afrancesada, con toldo fora, barra de madeira negra e repisa branca, mil pedazos de tartas distintas, cafes e chocolates. Tomo un chocolate e escribo.

Grove St

Esta cidade e inabarcable. Da igual o moito que caminhes, que busques,... sempre hai algo mais, sempre falta algo por ver,...
Son as 15:30 e quedei con Elvira as 18:30 en Union Square.
Elvira e do Grove e vive aqui. Seguro que esta ben.

O Empire State dende o Village

Atopeime con Elvira e o seu mozo en Barnles & Nobles, unha libreria tipo A Casa do Libro, que na parte superior ten un Starbucks. Ali nos vemos. Non poden ser mais encantadores. Me levan ao Village a tomar unha hamburguesa. Invitaronme a unha festa manha. Estou encantado.
Vai frio, volvo a casa. Cando mellore o tempo non vai a haber quen me quite da rua. Xurovolo.
Bicos.

29/1/09

2009-01-31T08:56:00.000-08:00

FAI SOL! E frio, pero soportable. Voume ao Lower Manhattan.
Percorrin as ruas ateigadas de turistas xaponeses que rordean Wall St e a Bolsa.

O muro

As ruas non son tan grandes como parecen na tele, asi que tellen algo que as fai mais acolledoras. En xeral esta oparte de Manhattan ten a feitura das cidades europeas (con eses rascaceos xigantes, pero mais europea). Foi o primeiro asentamento da zona, os holandeses ala polo principio de seculo XVII. Aqui sintese o tempo incrustado na pedra.

A Bolsa

Agora que o penso, o peso das nosas cidades non e mais que tempo incrustado en pedra. En nos mesmos.

No LOwer Manhattan

En fin,... que existe certa diferencia entre esta parte e o Upper Manhattan. Aqui esta tamen a Trinity Church, que foi a primeira igrexa de Manhattan, cun campo santo de mais de 300 anos, con esas lapidas tan tetricas espichadas na herba.
Siniestraco.

O cemiterio

Resulta impactante ver unha igrexa asi, cun cemiterio asi, e pegados rascaceos xigantes.
Cidade de contrastes NY.

A estatua no medio do mar.Caminhei ata o borde do oceano, marabillei de novo coa ponte de Brooklyn (esta vez desde abaixo), e caminhei ata que a estatua da libertade apareceu ante os meus ollos. Irei a visitala cando non vaia tanto frio. Tamen irei a Staten Island no ferri. Agora seguirei caminhando por este precioso paseo que bordea o rio ata chegar ao WTC.

A estatua

Brooklyn Again

A xente impresionalle moito o buraco das Torres xemelas. Todo aquelo deixou unha importante pegada nesta cidade.

ROCK AND ROLL HALL OF FAME. De novo no Soho. Fun ao Rock'n'Roll Hall of FAme. Demasiado para guiris: guitarras firmadas, autografos de Mick Jagger e Paul Mcartney,... comprei unha camiseta do CGCB ( o mitico club que veu crecer aso Ramones e a Blondie) por 40$ (este si que e un prezo punk, cabrons!). Non visitei o museo. Definitivamente ver o autografo de Tom Petty nunha stratocaster non e algo que me impresione. Agora si, podias comprar un grammy que lle deron a Jonnhy Cash no 69 por 125.000 $.

Comprei 2 libros (tenho que ler moito en ingles): "The Brooklyn Folies, de Paul Auster" , recomendacion directa de Tio Moncho e "Please kill me:the uncensored oral history of punk", que no seu inicio fala da Velvet, e me fai moita gracia reconhecer os sitios de NY dos que falan.

Manha comeza a fin de semana!

Moitos bicos.

28/01/09

2009-01-31T08:40:00.000-08:00

IT's Rainning AGAIN

Hoxe non vai frio. Todo esta nevado e comeza a chover. Diluvia. Cando digo que non vai frio me refiro a que estamos a -1 ou 0 graos.

Novo dia de clase, onde discutimos sobre a editorial do NY Times sobre Obama. Nada especial pero quero aproveitar para contarvos como se vive aqui a chegada de Obama ao poder. Non sei no resto de USA pero en NY, Obama e Barack Skywalker e acaba de liberar ao mundo da tirania do escuro e malvado Darth Bush. A rua esta chea de tenderetes con camisetas, cuncas, chapas, gorros,... coa cara de Obama, o "Yes we can" e o "Yes we did". Sinten que van recuperar a boa imaxe que nunca deberon perder ante o resto do mundo. Gustariame recordarlles a Kissinger e a politica exterior americana nos ultimos 50 anos, o apoio a grupos fascistas en latinoamerica, a implicacion en centos de asesinatos politicos,... E que eso, non lles vai as ser moi facil de cambiar. But you know,... stranger in a strange land, so I shut up.

Tipica alcantarilla da que sae unha fumarrada

Como chovia tanto decidin voltar a casa. Pola noite ia ir ao concerto duns que conhecin por internet: madre del amor hermoso! Que malos eran! Que pinta de pringados!... vamos que me sentei por ali, me tomei unha birra e botei a correr. Definitivamente este non e o NY que quero ver. Bastante mediocridade hai xa no mundo.

A choiva en NY

Boas noites meus amigos, rebeladevos contra a mediocridade que vos rodea! Que as vosas vidas sexan excepcionais!

27/01/09

2009-01-31T08:12:00.000-08:00

UN MUSEO. Volveron baixar as temperaturas. Decidin que hoxe seria un dia de museos: O Guggenheim.
Escribo esto desde a cafeteria do museo. Gustame o edificio, sobre todo a estructura interior, que e coma unha galeria helicoidal arredor dunha boveda que permite ir subindo a traves de anchos pasillos onde se atopan os cadros das exposicions itinerarias. En cada nivel hai unha galeria (entre elas unha adicada a Kandinsky). A itineraria era sobre a influencia da escritora asiatica na pintura americana. Non estivo mal, pero non me sorprendeu demasiado.

O Guggenheim

En cada galeria hai unhas zonas de descanso, que fan esquina e desde onde se ven unhas vistas de Central Park incribles. Pasei un bo cacho ali sentado.
A coleccion permanente do museo decepcionoume un pouco. Ademais estaba en obras e tinha 2 pisos pechados. Habia unha performance que consistia en 20 micros a puntando a dous bloques de xeo e asi escoitar como se derreten (metafora do efimero?, vai ti a saber). Observando un Pollock, miro a meu lado e vexo a un tipo sumaente guapo. Pego un respingo e decatome que e Jude Law, cos seus fillos. Si chicas, guapisimo (agora que me lembro creo que esta rodando aqui, en Brooklyn, a nova adaptacion de Sherlock Holmes).

A lagoa conxelada

Decidin voltar cara a 5 Av. caminhando por Central Park. Un pouquinho mais abaixo do Guggenheim esta a lagoa mais grnade do parque. Lembreime de cando Holden Caulfield lle preguntaba aos taxistas se sabian a onde ian os parrulos do lago cando este se conxelaba. Ninguen o sabia. Eu tampouco.

26/01/09

2009-01-29T16:32:00.000-08:00

A MINHA CLASE. Hoxe si que pasaron un mundo de cousas. Vamos pouco a pouco. Foi o meu primeiro dia de clase. Non habia ningunha das persoas que fixeran o exame comigo. Ainda que vos contei que habia 9 niveis as clases se dividen en dous: avanzado e principiante. Estou no avanzado, pero con xente que fala ingles case perfecto. Voume ter que esforzar moito. Estou entre os que peor falan.
A minha profe e Molly McGrath. Lembrades aquela profe de literatura e lingua que se desvivia polas preposicions e pensaba que o obxeto directo era a cousa mais marabillosa do mundo? Pois esta e igual pero en yanqui. Imaxinadevola como a superabuela da gramatica inglesa que me axuda co meu ingles: just lovely.
O resto da clase: unha francesa (un pouco conhazo parece), unha brasileira, unha italiana, unha koreana, unha xaponesa, un italiano, un brasileiro e un vietnamita (joder, parece un chiste).

A onde van os patos de Central Park cando se conxela o lago?

En fin... no mesmo plan ca min so estan os italianos, o resto ou traballa ali, ou esta coa familia vivindo,... e todos artistas, que se fotografos, que se musicos,... Eu por suposto, artista tamen.
A clase non estivo mal, ten pinta de que vai a estar ben. Forzan-nos a falar moito entre nos asi que tenho que espabilar.
Creo que ponherei a caldo a varios dos meus companheiros aqui.

COMO? FIN DE ANO? Pois si, fin de ano,...pero chino. Hoxe e o fin de ano chino, e como non, se celebra en Chinatown. Vamos para ala.
Chinatown se chama chinatown porque esta petada de chinos, a saber, tropecientos mil chinos atiborran aquelo. Ou son moitos, ou se moven a toda hostia. Todos parecen iguales e aquelo esta petado. Pero petado. Creo que non caben mais.
A festa do fin de ano chino semellase ao noso entroido: todo o mundo pola rua de cachondeo tirando papeluchos e confeti. Lanzan os papeluchos cuns botes e saen disparados cara ao aire (os flamin lips tenhen que comprar os seus botes aqui seguro). Imaxinadevos a centos de chinos tirando papeluchos: aquelo estaba totalmente cheo. Creo que non cabiamos mais. E claro, todo o mundo cunha camara de fotos.
A celebracion consiste en que uns dragons van desexandolle boa sorte a todos os locais da zona (como hai poucos a cousa dura 20.000 horas, claro). Os dragons soen ir 2 ou 3 a vez, bailan diante da porta de cada local unha danza ritual: tenhen que atrapar unha leituga ou repolo que ten colgadas unhas tarxetas de boa sorte ao ritmo de tambores.

Dragons comendo repolo

E moi chamativo, porque os disfraces dos dragons estan feitos de cores moi intensas, ao igual que todo o barrio: bermellos e dourados, amarelos e azuis,...
En certo momento lanzan uns cachos de tela que son simbolo de boa sorte (estes chinos o flipan co da boa sorte). Quedan suspendidos no aire, como se tiveran un paracaidas e a xente os persegue entre a multitude intentando atrapar un pedacinho. Pois ben, eu ia tan tranquilo por un ladinho cando me caeu un nas mans, Levoo de recordo. Good luck this year!
Despois fun a Little Italy, que esta pegada a Chinatown. Bueno, ao lado,...ummm o de little Italy creo que pasou a mellor vida. Na actualidade esta practicamente absorvida por Chinatown. Permanecen alguns establecementos ao longo das ruas que no seu dia deberon ser as mais importantes. Xa sabedes, sobre todo pizzerias. Tomei a minha primeira pizza neoyorquina. Estan deliciosas. En serio. Non se poden comparar as que comemos ali,... aqui..., vamos na casa.
Volvin ao Soho (quedaba moi cerca) pero con intencion de comprarme unha chupa de abrigo, pero ah! cousas da moda, estamos en primaveira, e todo o que molaba era de entretempo. Outra vez sera.
Son as 6. Vai moito frio. Volvo a casa.
Bicos.

25/01/09

2009-01-29T16:22:00.000-08:00

I REMEMBER YOU WELL AT THE CHELSEA HOTEL. Decidin percorrer Chelsea a manha do domingo. Non esta mal, pero me gustou menos co Soho. Ten menos vida. Pode ser que influa que e domingo a manha, pero creo que non, que simplemente e mais aburrido.
Pasei por diante do mitico Chelsea Hotel, onde se hospedaba Tom Wolfe e outros escritores, e onde Cohen se tirou a Janis Joplin, e fixo unha cancion sobre a mamada que esta lle fixo ali (que cachondo el chaval, poeta lle chaman, vaia cara...)

The Chelsea Hotel

De volta parei a tomar unha hamburguesa nun bar tipico dos 50 que atopei na rua. Lembradesvos do bar "regreso al futuro", pois era igual: taburetes granates, jukebox, camareiros de branco cun gorro ladeado con bandas rosas, batidos de cocacola con vainilla e claro, musica dos 50. Mentras escribo esto estan ponhendo o Runaway de Del Shannon. Estou encantado dandolle ao pe: and I wonder, I wa, wa, wa, wa wonder!!!

VILLAGE PEOPLE? Visitei o East Village. Creo que hai unha gran diferencia entre o east e o west. Creo que o west esta mellor. Xa vos direi. Aqui tamen hai moita xente xoven (hai moita xente xoven nesta cidade).
A zona e curiosa: nas esquinas dos edificios hai como pequenos xardins privados, pechados con verxas, que deben ser comunitarios. Alguns estan decorados das formas mais extranhas, con bonecos, figuras de metal,...Tim Burton canto mal lle fixeches ao mundo!
Manha comezo as clases.
Sigo mosqueado polo de onte. O de non ir a festa e todo eso. Non podo perder estas oportunidades. A ver se nos proximos dias recupero as ganhas de escribir mais.
Kisses.

Cando saio pola manha, todo esta nevado

24/01/09

2009-01-27T17:43:00.000-08:00

24/01/09
O FRIO. O peor dia sen dubida de frio. Realmente non e o frio o peor, e o aire glacial que sopra. Imaxinadevos centos de diminutos alfileres cravandose-vos na punta dos dedos. Pois ben, asi de frio era o ambiente hoxe.

O Radio City Music Hall

O SOHO. Sain a tarde a pasear polo Soho. Hai centos de tendas nas que quixeras comprar polo menos 20 cousas. Volveste tolo. Nun arranque de sentidinho, non moi normal en min, decidin so mirar, xa terei tempo de comprar, pero xurovos que e dificil conterse.
Gustame moito o barrio. De momento e o que me parece mais acolledor: o ambiente e moi agradable e con vida, igual que en todo NY, as casas son de de 3 ou 4 pisos, coas escaleiras anti-incendios por diante, e esas entradas cunha pequena escaleira de 4 ou 5 escalons. Gustanme sobre todo as que estan pintadas de azul oscuro e de bermello-granate. Algun dia adicarei o blog a arquitectura da cidade. E moi interesante.

En Times Square.

O INDIE QUE SE RENDEU AO FRIO.
Pola noite ia ir a festa indie no Fontanas, no East Village. E digo ia porque finalmente non fun. Cometin un erro de principiante neoyorquino: chegeui ao sitio unha hora antes, xa morto de frio, despois de pasar toda a tarde polo Soho. Comecei a caminhar, tomei cafe, pero o frio se me agarrou ao corpo moi forte. Decidin voltar a casa. So pensaba nunha cama quentinha.
Habera mais dias. Ainda que me da un pouco de pena. Non escribirei mais hoxe. Marcho un pouco decepcionado para cama. Joder, tenho que ser mais listo co frio.

23/01/09

2009-01-24T13:45:00.001-08:00

Times Square. Hoxe levanteime con animo de turista. Fun directo a Times Square. O frio doume unha tregua e en vez de conxelar ata os huevos hoxe so fai un frio de carallo. Bo comezo do dia.
Times Square e o equivalente a porta so Sol de Madrid. Pero “a lo bestia”. Esta cheo de neons e anuncios enormes que inundan fachadas de todolos edificios. Estan tamen os anuncios dos musicais de broadway (que pasa por Times Square), e hai turistas por todolos recunhos. Invadeume unha febre tira fotos e non parei de apuntar en media hora.

Times Square

Fun ao MOMA, pero non entrei. Deixoo para mais adiante. Fixome gracia que na porta habia postos ambulantes onde vendian guions das pelis emblematicas de Hollywood: en folios fotocopiados, sen encuadernar, totalmente caseiro.
Subin ata o “Carnegie Hall”, o sitio mitico de concertos (mais de clasico que de rock, pero “The National” tocan en marzo asi que me pasarei a velos).
Volvin a Broadway e caminhei ata Central Park. Esta totalmente cuberto pola neve asi que o picnic tera que esperar. Fun ver o “Strawbwrry Fields”, o pedacinho de parque adicado a Lennon, e vin o Dakota Apartment, onde se filmou “La semilla del Diablo” de Polanski e onde se cargaron a Lennon. Habia xente homenaxeando ao beatle depositando flores e o que suponho serian poemas ou cartas.
Crucei de novo Central Park cara a 5 Av, e estou escribindo esto xa na escola. Tenhjo que recoller o resultado do exame.
Os niveis de ingles van do 1 ao 9, sendo o un o mais baixo. Estou no 7. Creo que deberia estar no 8. Me dixeron que se o necesito me cambian. Ben.

Times Square 2

Brooklyn. Sain da escola e quedei con Amylu en vernos as 9 en Brooklyn. Quero ir antes a inspeccionar a zona, non quero chegar ali con mapa e cara de pringado.

Broklyn non e Manhattan. Notase que e moito mais pobre, pero esta cheo de xente xoven. Respirase un ambiente xenuinamente underground. E o NY que quero vivir. O que non sae nas guias.
Volverei a casa a cear e volerei a Brooklyn. Esta vez a vivir a noite.

Indie en Brooklyn. Quedei con Amylu nun restaurante de Brooklyn chamado SEA para cear Thai (comida thailandesa). Cheguei un pouquinho cedo para dar unha volta pola zona e vela de noite. E coma Malasanha pero en NY, e dicer, a lo bestia: xente de todos os estilos e cores, xente xoven por todos lados, todo cheo de bares, pubs, discos, … Pola rua hai postos ambulantes de vinilos e libros, tendas de roupa de xovenes disenhadores,…
Encantame.
Amylu e encantadora. Pensei que era mexicana, pero non, e americana, o pai e espanhol e sabe un pouco do idioma, pero non moito, asi que tiven que falar en ingles toda a noite (ben!). Quedamos tamen cunha amiga dela para cear, Maria, que a pesar do nome e Americana. Maria e publicista de bandas indies aqui, e Amylu DJ e booker (como promotora de concertos). Aqui todo o mundo ten traballos nese plan, que tenhen que ver coa arte, a musica,… coa cultura. A xente ten 8 grupos, cada un dun estilo diferente: noise, garage, shoegazer, electronica,… todo se fusiona. Todo e arte. E incrible.
Ceamos no restaurante tailandes ao lado dunha pequena fonte con house soando de fondo. De puta madre, pero non vos imaxinades o esforzo para entender as conversacions. Falamos da vida en Espanha, da vida en NY. Vamos, que me eche el rollo. Xenial.
Ao rematar fumos a un concerto nun loft ilegal (aqui e normal, colles un loft, que e a tua casa tamen, e montas un garito para pagar o alquiler, se non te pasas non hai problema coa policia). Tocaban pous grupos: o primeiro un grupo braileiro tipo “Os mutantes” pero en version mais funky-psicodelica”, se chamaban as GArotas Suecas. Encantoume, moito ritmo e moi divertido.
O sitio como vos dixen, era un loft feito polvo, cun escenario diante e unha barra con birra e uns sofas ao fondo.Xente de todo tipo dentro. Petado. Moi punki e moi cool.
Despois do grupo brasileiro outro de Brooklyn, “Love triangle”, unha mistura de The Ex e B-52’s, cool-punki-retro-garage-noise. Tres tios e tres tias, 2 cantantes e unha baixista: tacaonazo e vestido mini. Namorado estou.
Despois nos retiramos a casa, manha toca festa.
Irei falandovos deste ambiente underground, de como sinten e viven a musica por aqui: non important os medios nin as formas, non importa o estilo. Tes algo que dicer? Eres bo? Sintelo con toda a tua alma? Noraboa, es un artista neoyorquino.
Manha de compras polo Soho e de festa polo Village.
Boas noites.

Central Park cuberto de neve

Bicos a todos.

22-01-09

2009-01-24T12:08:00.000-08:00

O jet lag. Son as 6 da manha e os ollos coma platos. Quero durmir!

Manhattan. Sain con Mauricia (minha nai Americana). Levoume ata a casa onde traballa na 79 st. Imaxinadevos, un pisazo entre Central Park e Madison Av. Joder, e indecente o dinheiro que tenhen algunhas persoas.
Estou impresionado coa casa. Eu quero ser asi. Rico.
Vos tamen, non?
Sain e precorrin todo Madison Avenue: Prada, Chole, Versace, Tom Ford, Chanel, Bulgari, Gucci,… As mellores marcas de moda, as mellores galerias de arte,… unha riqueza tan impresionante como insultante. Non me gusta. Hai que velo, esta e a cidae, pero non volverei.
Chegando ao principio de Central Park morria co frio e me comprei o gorro mais feo de mundo. Un gorro Negro con orelleras, horripilante. Pero moi quentinho. So pensaba “ande yo caliente…”; pero non me convence, xa sabedes, antes guapo que coas orellas quentes.

O gorro mais feo do mundo e o Empire State

Caminhei durante 5 horas sen parar: o Empire State (non subin porque estaba nublado), Madison Square Park, o Flat Iron, a calle 14 (si a calle 14), NYU, Washington Arch, Washington Square Park, o Soho, o Village,…
Fun un pouco turista e tirei de camara. Ah! E primeiro famoso avistado: Julliette Lewis no Soho. Se me quedou mirando, creo que lle gustei,… pero levaba posto o gorro ese horrible, asi que, xa sei: minha pobre, asustouse!
Ah, e cheguei a ponte de Brooklyn. Ai si que me volvin tolo e tirei fotos coma bo guiri.

Con cara de parvo na Ponte de Brooklyn

Manha mais. Espero estar recuperado xa do puto jet lag.
Bicos.

21-01-09

2009-01-24T12:07:00.000-08:00

NYC Skyline. Durmin 9 horas. Volvo a ter forzas. Hoxe farei a minha primeira inmersion en Manhattan. Tenho que facer a proba de nivel da escola. Xa vos contarei como foi. Antes quero explicarvos con mais de talle a vista de Manhattan de onte:
Filadelfia esta ao sur de NY. Bordeando a costa se chega dunha aoutra. Eu chegaba ao aeroporto de La Guardia, en Queens. Para aproximarme a el o avion sobrevoou por riba de Brooklyn, da ponte de Brooklyn. Esto facia que Manhattan quedara a minha esquerda e que de supeto, nun xiro do avion, a cidade estalara ante os meus ollos. Un muro de luces erguiase cara o ceo. Era a parte sur de Manhattan, onde estaban as Torres Xemelas. O avion moviase moito e non sairon as fotos. Unha pena.
Unha marabilla.

Primeiro dia en Manhattan: sain de Queens (a zona de NY onde vivo cos amigos dos meus pais) con Joselito (meu pai americano). Iamos ao Hunter College onde tinha o meu “placement test”, ou sexa, a proba que determina o meu nivel de ingles e por tanto en que clase me ponhen.
O primeiro que tedes que saber e que rompin o meu armisticio co frio. O moi carbon colleume desprevenido e golpeoume con tada a sua forza: joder que frio! Se te conxela ata a cara. Non e broma. Falas como se estiveras pedo porque non podes mover ben os musculos. As mans e as orellas decidiron deixar de pertencerme, xa non as sentia, e eso que ia tapado que so me faltaba levar unha bolsa de auga quente na cabeza! En fin…
Central Park esta nevado. Todo NY esta nevado. E precioso. Antes da proba din unhas voltas con Joselito polas cercanias do cole: Park Avenue, Lexington, a 5 avenida,… Pasei por diante da xogueteria que sae en BIG (FAO Schwartz), onde saltan enriba do piano que esta no chan.

Hai algo extranho que sentin naqueles primeiros minutos que pasei en Manhattan, e que corroboraria mais adiante: non me sinto extranho. Sinto que pertenzo.
Xa veremos que pasa con esto. Creo que e importante.

O exame. O Hunter College e unha universidade publica que eesta no centro de Manhattan. Son 3 edificios (north, east and west) comunicados por unha pasarela por riba da rua. Eu estou no “east”, o edificio de linguas.
Os meus futuros compis son case todo mulleres (ben!), e case todas asiaticas (ben!).
Todo o mundo moi concentrado en facelo ben. Eu mexaba por riba. Non de medo, eh!, de verdade. Joder, que mal. Na proba do listenng so escoitaba “pssss”. Creo que me puxen amarelo coma a China do meu lado.
En fin.. non me saiu mal. Creo que estarei nun nivel decente. O puto exame durou case 3 horas!
Ao sair do exame, Joselito foi a casa e eu din a minha primeira volta por Manhattan so. Tinha que voltar para a cea/comida que fan por aqui (xa vos explicarei como funcionan con esto), asi que tinha 3 horas.
Non tirei nin unha foto. Tinha sensacion de que xa estivera ali. Queria comportarme coma un New Yorker de pro.

Lower Manhattan desde a Ponte de Brooklyn

As avenidas son enormes, baixei por Lexington (onde Lou Reed esperaba ao seu home), Madison,… As ruas mais pequenas, 36 th, 38 th,… As avenidas van de norte a sur e as ruas de este a oeste: imposible perderse.
Non foi unha visita de turista, quero tomalo con calma, tenho moito tempo e quero que a cidade me resulte comoda, sentila como minha,… So caminh e observo a xente. Paso pola biblioteca publica, por tiffany’s, o edificio Chrysler,…
“tonight this city belongs to me,…”
Compro duas botellas de Merlot californiano, “The catcher in the rye” e “Wire”. Marcho a casa. Hoxe venhen cear os fillos da familia e non quero chegar tarde.
Manha sera realmente o primeiro gran dia. Estade atentos.

20-01-09

2009-01-24T12:06:00.000-08:00

Primeiras letras. Obama sera proclamado presidente hoxe. O mesmo dia que eu chego a NY. Escala en Filadelfia (por aforrar uns euros, tocate os huevos). Ata o momento viaxe tranquilo. Estou a 2 horas de chegar a USA. Morro coa fame.
Filadelfia. Deronme un bocata no avion. Xa estou esperando o voo que me leva a NY. O aeroporto de Filadelfia: perfecto. Moi rapido e sinxelo, non tiven ningun problema nin na aduana nin en inmigracion. Penso que a xente esaxera moito con esto. Primeiras diferencias: as cores, os olores e a xente. Vou dar unha volta… ata os h… de estar sentado.

Aeoroporto de Filadelfia

Voo a NY. O voo a NY vai ser nun avion pequeno, dos que voan baixo, unhas 50 prazas, practicamente unha avioneta. Unha pena que se estea facendo de noite e non poda ver ben NY,… ou non, quizais coas luces a cidade sexa mais maxestuosa. Xa vos contarei.

Levo sen fumar 17 horas. Aqui son as 5 da tarde, ala as 12.

Debo parecer un autentico imbecil, mirando para todos os lados. Escudrinhando todo. Estou convencido de que alguen se ofendera e me partira a cara.

Fai frio, acabo de sentilo porprimeira vez subindo ao avion a NY. Pero e coma un frio de montanha. Glacial. Seco. Levareime ben con el. Firmaremos un armisticio.
Ainda non cheguei e penso continuamente en Bono. En como falaba de America no Rattle and Hum. Non me extranha. O mais grandioso e o mais miserable xuntos da man. Son cousas que normalmente non se poden separar. Cando leve mais dias falareivos da forma de vestir dos americanos. Quero ver como se modifican as minhas impresions a este respecto. E tamen das mulleres. Algo me di que me acabaran fascinando.

Non vos imaxinades o precioso que esta a resultar o voo. O avion voa moi baixo e vese perfectamente as luces dos coches e das casas das aforas de Filadelfia. Quilometros e quilometros de casas perfectas, simetricas, co seu porche e o seu xardin. Esta lixeiramente nevado.
A chegada a NY promete.

NY desde o aire

Son as 4 da manha. Levo 24 hortas sen durmir. Fixen 19 horas de viaxe. Estou morto e voume deitar. Antes quixera falarvos da minha chegada a NY. Non podia ser mais preciosa e sobrecolledora. Todo iluminado. Ardendo cara o ceo. O skyline encendido para min. A cidade centelleando me saudaba: Ola NY. Xa estou aqui.
Boas noites a todos vos.

I´m leaving today...

2009-01-19T05:55:00.000-08:00

Un, dous, probando...

Saio nunhas horas.